Swing – Jean-Honore Fragonard

Swing   Jean Honore Fragonard

Obraz Jeana Honore'a Fragonarda „Swing, czyli happy swing” jest uważany za przykładowy przykład dzielnego malarstwa. W rzeczywistości są wszystkie oznaki szarmanckiego gatunku: pani i panowie w parku, ostra historia, amorkowie itp. Jednak, ponieważ ten obraz Fragonard zajmuje kluczowe miejsce nie tylko w historii szarmanckiej kultury XVIII wieku, ale także w historii wizualnej i bezpośrednio związane z reformą edukacji wizyjnej.

Program „Swing”, opracowany przez klienta, Barona Saint-Juliena, jest znany ze słów Gabriela François Doyena, malarza historycznego i religijnego, do którego Saint-Julien pierwotnie się zwrócił. Opowieść Doyena w programie Kolle brzmi: „Uwierz w to”, powiedział mi Doyen, „kilka dni po pojawieniu się mojego obrazu” Saint Genevieve „w Salonie, jedna szlachetna osoba wysłała po mnie, aby zamówić mi zdjęcie… Był w swoim” kawalerze ” mieszkanie „ze swoją ukochaną…

Zaczął od uprzejmości i pochwał, i skończył, mówiąc, że chce mi zamówić zdjęcie…” Chciałbym, żebyś przedstawił Madame na huśtawce, którą Bishop kołysze. I umieściłeś mnie w taki sposób, że mogłem zobaczyć nogi tego uroczego stworzenia; a im więcej chcesz dodać zabawy do tego utworu, tym lepiej będzie ” . Przyznaję – powiedział Doyen – że ta propozycja, której nie powinienem się spodziewać ze względu na charakter motywu leżącego u jej podstaw, początkowo mnie zawstydziła i dosłownie zdrętwiała. Szybko jednak wyzdrowiałem, by odpowiedzieć niemal natychmiast: „Ach, monsieur, musisz dodać do swojego planu buty Madame, wzbite w powietrze i podjęte przez amorków”.

W końcu Doyen odmówił wydania polecenia, polecając Fragonarda zamiast siebie. Na zdjęciu Fragonarda biskup zamienił się w pewnego młodego mężczyznę, ale sam klient jest rzeczywiście przedstawiony w pozycji, którą chciał. But naprawdę leci w powietrze, ale Kupidyn go nie podnosi. Ale są jeszcze amorki – w postaci rzeźb w parku: amorków z dzbanem i „Oszałamiający amorek” Falconeta.

Na zdjęciu większość płótna zajmuje obraz gęstej zieleni ogrodu – w pierwszym planie, po prawej, stary węzeł pnia, gwałtowne przeplatanie gałęzi na górnej krawędzi, prześwit słoneczny na głębokości, wypisane małymi pociągnięciami kwiatów i liści na pierwszym planie. Na tym tle wyróżnia się bujna i złożona sylwetka różowej sukienki młodej damy; pęcznieje i rozprasza się od ruchu huśtawki. Ten koralowy punkt lśni przepełnieniami kolorowych niuansów.

Przejścia tonalne od jasnego do głębokiego różu uzupełnione są czerwoną pasiastą poduszką na huśtawce. Sama pucołowata piękność została oczywiście napisana bez żadnych pretensji do głębi cechy; w jej oczach błyska wyraz przerażenia i łobuzu i uśmiech. Fragonard zastąpił biskupa bardziej skromną postacią, a właściciel „czarującego stworzenia” jest przedstawiony jako bardzo młody dżentelmen.

Różowy but leci w powietrze, ale amorki zamieniają się w marmurowe posągi, jakby kontemplując to, co się dzieje.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)