Przekazywanie kluczy Apostołowi Piotrowi – Pietro Perugino

Przekazywanie kluczy Apostołowi Piotrowi   Pietro Perugino

Cechy stylu Perugino są już w pełni zdefiniowane w dużej kompozycji fresku, a przeniesienie kluczy do Apostoła Piotra, które wyróżnia się na tle jednocześnie wykonywanych kompozycji Botticellego i Ghirlandaio, jest dostojną harmonią jego struktury, szerokim światłem wypełnionym przestrzenią, ogólnością, spokojną równowagą, klarownością rytmu kompozycyjnego, lakonizmem i powagą. Tylko około dwudziestu świadków, którzy wypełniają pierwszy plan, jest obecnych, kiedy Chrystus przekazał symboliczny klucz apostołowi Piotrowi.

Podobnie jak w freskach Botticellego i Ghirlandaio, jest wśród nich wiele portretów, nie każda z tych postaci jest bardzo spokojna, ich pozy są naturalne, ich gesty są gładkie i niespieszne. Jeśli współcześni Perugino, którzy pracowali w Kaplicy Sykstyńskiej, woleli tła krajobrazowe z dużą ilością szczegółów, Perugino tworzy idealny, uporządkowany świat zdominowany przez harmonię, inteligencję, doskonałość, ucieleśniony w jasnym, perspektywicznym budynku otwierającym się na pierwszy plan, ułożony z dużych płyt kwadratowych i zamykający trzy perspektywy wspaniałe budowle architektoniczne – dwa olbrzymie, symetrycznie rozmieszczone łuki triumfalne, jakby ucieleśniające wielkość historii i zajmujące centralne miejsce sześć rannom kopułą, kościół.

Ten ostatni jest jednym z najbardziej uderzających wcieleń idei centrycznej „idealnej świątyni”, opracowanej przez teorię architektury XV wieku. Przekazanie kluczy jest najlepszą pracą monumentalisty Perugino. Niestety, trzy kolejne kompozycje wykonał w Kaplicy Sykstyńskiej – Boże Narodzenie, Edukacja Marii, Znalezienie Mojżesza – dwa z nich zostały zestrzelone ze ściany, aby zrobić miejsce dla Sądu Ostatecznego Michała Anioła, trzeci zmarł, gdy przednia ściana chóru nagle upadła.

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)