Autoportret – Peter Rubens

Autoportret   Peter Rubens

Autoportret flamandzkiego malarza Petera Paula Rubensa. Rozmiar portretu 101 x 74 cm, olej na płótnie. Na początku XVII wieku średniowieczne formy religijne i gatunki zostały w końcu pokonane w sztuce flamandzkiej.

Rozeszły się wątki i gatunki świeckie: historyczne i alegoryczne, mitologiczne, portretowe i domowe, krajobraz.

Po manieryzmie akademizm szkoły bolońskiej i karawagizmu przeniknął z Flandrii do Włoch. Opierając się na przekroczeniu realistycznej tradycji starej holenderskiej szkoły malarstwa i przepływu karawagizmu, rozwinął się realistyczny trend, rozkwitł monumentalny barokowy styl. Od drugiej połowy XVI wieku flamandzkie miasto Antwerpia stało się największym artystycznym centrum Flandrii, zachowując znaczenie dużego europejskiego rynku pieniężnego.

W autoportrecie Petera Paula Rubensa – obrót głowy, nieco arogancki, ale wspierający wygląd, kapelusz z szerokim rondem, zrelaksowana elegancka postawa – wszystko to przyczynia się do ujawnienia ideału szeroko pojętej osoby, zajmującej znaczącą pozycję, utalentowanego, inteligentnego, ufnego w swoje umiejętności.

Słynny flamandzki malarz Peter Paul Rubens pochodził ze starej rodziny mieszkańców Antwerpii; jego ojciec, Jan Rubens, który był brygadzistą miasta Antwerpii za panowania księcia Alby, został włączony do list zakazów za zaangażowanie w reformację i został zmuszony do ucieczki za granicę. Najpierw Jan Rubens osiadł w Kolonii, gdzie nawiązał bliskie stosunki z Anną Saxon, żoną Williama Cichego; ten związek wkrótce przerodził się w romans, który został odkryty. Yana została umieszczona w więzieniu, skąd została zwolniona dopiero po długich prośbach i naleganiach żony Marii Peypelinks.

Miejsce wygnania Rubensa zostało wyznaczone jako miasteczko w księstwie Nassau, Siegen, w którym spędził 1573-1578 ze swoją rodziną i gdzie prawdopodobnie przyszły wielki malarz urodził się 29 czerwca 1577 roku. Dzieciństwo Petera Rubensa minęło najpierw w Siegen, a potem w Kolonii, a dopiero w 1587 roku, po śmierci Jana Rubensa, jego rodzina uzyskała możliwość powrotu do ojczyzny, do Antwerpii. Rubens otrzymał wykształcenie ogólne w kolegium jezuickim, po czym służył jako strona u hrabiny Lalang.

Klasy malujące Rubensa zaczęły oddawać się bardzo wcześnie.

Jego nauczycielami w sztukach wizualnych byli Tobias Verhaht, Adam van Noort i Otto van Weenius, którzy pracowali pod wpływem włoskiego renesansu i którzy, zwłaszcza ci ostatni, potrafili zaszczepić młodemu artyście miłość do wszystkiego, co przestarzałe. W 1598 r. Rubens został przyjęty jako wolny mistrz w gildii św. Łukasza w Antwerpii, aw 1600 r., Zgodnie z odwiecznym zwyczajem holenderskich malarzy, wyruszył, aby ukończyć edukację artystyczną we Włoszech. W 1601 r. Rubens przebywał na dworze księcia Mantui Vincenzo Gonzagi, z którym służył przez cały pobyt we Włoszech.

Na polecenie księcia Rubens odwiedził Rzym i studiował tam włoskich mistrzów, po czym, po spędzeniu czasu w Mantui, został wysłany z misją dyplomatyczną do Hiszpanii.

Sądząc z kopii wykonanych przez Rubensa z obrazów Tycjana, Tintoretta, Correggio, Leonardo da Vinci i innych artystów, możemy założyć, że w tym czasie Rubens odwiedził wszystkie najważniejsze ośrodki sztuki we Włoszech, aby studiować dzieła malarstwa włoskiego renesansu. We włoskim okresie swojej działalności Peter Paul Rubens najwyraźniej nie dążył do samodzielnej twórczości, ale przeszedł tylko przez poważną szkołę przygotowawczą, kopiując obrazy, które najbardziej mu się podobały. W tym czasie Rubens został wykonany tylko niewielką liczbę niezależnych dzieł, z których obrazy powinny być nazywane: „Chrzest”, „Korona cierniowa z koroną cierniową”, „Podwyższenie krzyża”, „Ukrzyżowanie”, „Przemienienie”, „Dwunastu apostołów”, „Heraklit”, „Demokryt”

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (1 votes, average: 5,00 out of 5)